ons speciale leven

11 December, joepi we zien onze vrienden van bobbejaanland terug. Maar dit maar eens niet in het park zelf nee een vriend die we daar leren kennen hebben heeft een uitstap geregeld op een andere locatie om ons eens goed te amuseren in de wintermaanden dat het park toe is.

De efteling is nu het hele jaar geopend en we gingen met een grote groep naar daar gaan en samen plezier maken.  2 vrienden (Chantal en Tony) reden met ons mee naar daar en o wat is er gelachen in de auto. Eenmaal daar was het leuk iedereen terug te zien en Bart was super blij met zijn kleine verjaardagskado van ons lekkere praline's.

Chantal en tony zijn de hele dag bij ons gebleven, Kris en Tony véél gepraat en Chantal ging met Glen en mij mee op atracties. De groep was zo tof, iedereen lachtte maakte pret samen.

Glen werd super behandeld en het eten wat ze geregeld hadden was super lekker.  Er werd nadien een groepsfoto gemaakt toffe herinnering.

Tot het bijna donker was zijn we steeds bij de groep gebleven en deden we alles samen, maar ja toen raakten we de groep kwijt omdat zij ergens opging waar wij niet opmochten en wij ergens anders even op gingen.  Enkel Chantal en Tony bleven bij ons en hebben we nog veel lol mee gemaakt.

Toen was het plots al 20u en ging het park sluiten nog snel in de donker met de bobslee en dan naar huis maar weer. Jammer dat we de groep niet meer zagen want had graag deftig afscheid genomen maar ja in zulk groot park vind je elkaar niet snel terug.

Toen we thuis kwamen is Tony en Chantal nog hier gebleven tot middernacht en hebben we nog super veel gelachen.

Ik ben zo blij dat Joeri dit uitstapje geregeld heeft en dat wij meemochten het deed zo deugd nog eens plezier te maken na alles wat we meemaakten. Hier een foto van Joeri met zijn pomponnetjes muts wat had dat pomponnetje aantrek.

Bedankt aan iedereen voor deze super fijne dag 

Ik vond het een super dagje

Heel plots is bomma webbekom van ons heen gegaan.

Op 30 oktober was bomma en bompa 65j getrouwd en ze vierde pas haar 85ste verjaardag nog.

Op 27 november werd ze 's nachts plots onwel en hebben ze haar tegen de ochtend naar het ziekenhuis gedaan, 's middags was ze beter en dan plots telefoon dat ze was gestorven.

Een bloedklonter in haar long is haar dood geworden, ze heeft in haar leven meer gebeden dan een pastoor deed zei ze altijd en haar gebeden zijn aanhoort, ze is zonder pijn en zonder lang zfzien mogen naar de hemel gaan. Ze is terug bij papa die haar zoon was ze miste hem zo erg en nu na 14j zijn ze weer samen.

Iedereen is er het hart van in, we missen haar lichaam hier héél erg.

Wat gaat de tijd toch snel het seizoen van BJL zit er alweer op.

We zijn dit jaar maar 1x naar de clowns gaan kijken maar wel 2x naar de paardenshow. De clownshow trok op niets wat misten we clown trakel. De paardenshow vond Glen dit jaar wel heel mooi maar ja was meer actie dan enkel trukjes met paarden dat zegt hem meer.

We zijn vaak naar het park geweest maar toch veel minder dan we gedacht hadden om te doen. Maar we hebben héél veel plezier gehad daar en de steun en vriendschap die we er van onze vrienden kregen gaf ons telkens de moed en kracht om door te gaan zoals we deden.

We hebben van enkele goede vrienden een foto samen met Glen of ons en dat is echt fijn. Het zijn daar bijna allemaal mensen met een gouden hart. Ik ben blij dat wij vrienden van hun mogen zijn ook. 

Hierboven staan wij met onze goede vriend Bart.

Hierboven staan we bij Marc die zijn laatste jaar aan de Dreamcatcher gestaan heeft, hij heeft ervoor gekozen om bij de technische dienst van het park te gaan werken in 2011 ipv aan de dreamcatcher te staan.

We hebben zoveel vrienden in BJL en wil ze allemaal bedanken voor al wat ze deden al voor Glen en mij. Tot in april 2011 mensen.

We vonden een nieuw hotelletje waar we met mama naar toe konden gaan. Hetgeen waar we al enkele jaren heen gingen gaf geen kortingen meer en zonder die vonden we het veel te duur.

Het was een göbel hotel wat ik nu vond vol met wellness mogelijkheden en veel wandelmogelijkheden. Glen zag het ook direct zitten als hij de foto's zag.

Wat een super tof hotel, een hotel waar niets op af te keuren viel en de omgeving fantastisch. Totaal rolstoel toegankelijke wandelingen dus ideaal voor ons. Jammer dat Kris zijn voet 3 weken voor het vertrek brak en hij met gips moest gaan. Maar ja gelukkig kan ik auto rijden zodat we er toch raakten. We deden over de ritten telkens wel veel langer maar ach we waren op vakantie hé. 

We gaan er zeker nog terug naar toe gaan. Lekker eten, mooie omgeving en rustig wat wil je nog meer. 

Op 7 oktober mochten we op school in de auti-klas waar onze vrienden zitten gaan optreden als clowns.

We keken er erg naar uit, ik had al toffe acts in gedachten en we zouden de kinderen gaan leren jongleren met doekjes, balletjes, pio-kiwido gebruiken en ballonplooien gingen we hun ook leren. 

Onze clownskleren hadden we in onze clownskoffer meegenomen die zouden we aandoen tijdens de speeltijd voor onze clownsacts.

Eerst hebben we zitten zeggen hoe we erop kwamen om clowns te worden en waarom we in de klas kwamen. De kinderen kenden ons als gewone mens maar als clown zagen zij nog de juffen ons nog nooit.

Daarna zijn we naar de turnzaal gegaan want hmmm die balletjes en poi-kiwido's in de klas dat zag niemand van de volwassenen goed komen. Wat genoten de kinderen en de juffen van het jongleren enz. Het was fijn om iedereen zo bezig te zien. Maar ja de tijd tikte verder en dus besloten we om terug naar de klas te gaan want er was nog zoveel te doen hé.

Eenmaal in de klas is Glen de uitleg beginnen geven van het ballonplooien, hoe je ballonnen moet opblazen waar je naar moet kijken enz. De kinderen wouwen direct het ook proberen en wouwen een hondje leren maken. Knopen leggen in de ballonnen vonden ze moeilijk maar ja die maakte ik er wel in want dat is niet zo simpel. En ja hoor allemaal probeerden ze wat uit, sommigen eigen creaties anderen probeerden het hondje toch na te maken. Maar o o wat een gepiep zo in de klas en al die ballonnen, de juf kreeg er hoofdpijn van.

De tijd ging zo snel dat het plots al speeltijd was en wij ons super snel moesten omkleden naar clown madre en clown valletta. Nu ja smincken doen wij ons nooit dus dat ging goed vooruit. Mijn vriendin die juf is in de klas kwam eens kijken of het lukte maar ja hoor geen probleem wij waren al bijna klaar enkel mijn vlechten nog verder afmaken en klaar.

We verstopten ons vlug in de klas maar hihi de kinderen vonden vonden ons al snel. Vlug vlug stoelen op hun plaatsje en starten maar. Iedereen genoot op zijn manier van het optreden en we zagen veel lachende gezichten.

Glen die moest ook vaak lachen want deze acts had ook hij nog nooit gedaan, ik had ze enkel in gedachten zitten bedenken en het was geweldig. Dan merk je toch goed dat wij echt als clowns en als moeder zoon goed samen passen.

De valies was zo zwaar dat ik hulp inriep van sterke jongens om ze op tafel te leggen. Dat moest ik maar 1x vragen en direct waren de mannen paraat om te laten zien hoe het moest en hoe licht het voor hun wel was.

In de valies zaten de goochelspullen van Glen en een ballon om en act te doen ook.

Ik had ook een speciale act voorzien om met mijn vriendin te doen, o o o luisterd ze niet goed hé en trekt ze mijn onderbroekje uit gelukkig had ik er 2 aan haha hihi wij lachten er meer om dan de kinderen maar we denken dat die het niet echt zagen wat er gebeurde.

De tijd ging zo snel dat het plots al tijd was om op te houden, het was een super geslaagd optreden.

Bedankt aan mijn vriendin die een super juf is voor anderzijnde kinderen en onze allerbeste vriendin is dankzij haar hebben we dit kunnen doen het was de mooiste verjaardagskado die ik ooit kreeg. Ik heb me reuze geamuseerd toen.

onze maltezer hebben we op bijna 10jarige leeftijd moeten laten inslapen. Zondag's liep hij nog te genieten in de tuin en wandelde nog 10km mee zonder problemen en tegen donderdag was hij totaal op. 's Maandags begonnen de problemen met een oog dat bijna geen reflexen meer had, dan een lip die scheefhing en zijn eten uit zijn mond liet lopen, dan een oortje dat niet meer bewoog, dan zijn achterpoot aan diezelfde kant dat haperde, dan epilepsie aanval en tenslotte de nacht van woensdag op donderdag de dag voor we naar het dierenkliniek zouden gaan huilen van pijn en om 3u 's ochtends kwam er bloed uit zijn aars. Toen wisten we dat dierenkliniek geen baat meer had.

We hebben dan rustig afscheid genomen allemaal samen en zijn om 5u30 naar de dierenarts gegaan en hebben daar na een volledige check up besloten om hem van zijn leiden te verlossen. In onze armen heeft hij zijn spuitje gehad en hier thuis is hij begraven in de tuin waar hij zo graag was.

* de dag dat we de maltezer lieten inslapen namen we ons eerst voor om een tijdje te wachten met een nieuwe hond en even alles te bekijken, maar het gemis was zo groot hé dat we besloten al op internet te kijken naar een nieuwe hond. En ja hoor we vonden er al direct eentje en besloten om te gaan kijken. Eens dat we hem zagen de pup maltezer waren we direct verkocht. En we kochten hem ook. Wat een verschil met de oude, de oude lag continue te genieten in de zetel en ging enkel 's morgens plassen en voor het slapen gaan. Deze puppy moet bijna continue plassen hihi.

De eerste nacht heb ik in de bench meegeslapen, de nacht erna erbuiten op een kussen en zo langszaam aan tot zoals het nu gaat ik gewoon in bed en hij in de bench alleen. Hij is 's nachts ook al totaal zindelijk als je hem 1 a 2x nog uitlaat.

Hij veranderd zo snel hé je ziet hem zelf veranderen en groeien. 

Toen we hem op 19 augustus kochten woog hij 1005gr en nu op 31 augustus weegt hij al 1430 gr hier is een foto van hem op 31 augustus je ziet zo ook het verschil.

Hij lijkt uiterlijk net op plush maar is een deugdniet hoor.

Hallo lezers van mijn blog,

De grote vakantie is vandaag aan haar laatste dag bezig.

Hier zijn er leuke en droevige zaken gebeurd, enkele zal ik hier even opsommen:

* Glen is een keer héél erg ziek geweest weer een virus op zijn luchtwegen en voor hem is dit telkens een zeer zware beproeving met zware aanvallen tot gevolg, maar gelukkig is hij weer genezen van die ziekte. Hij neemt nu nog kruiden in om zijn weerstand te verhogen.

* we zijn ook al enkele malen naar een nieuw eetcafé geweest. Mijn lieve vriendin heeft ons er naartoe gebracht samen met de laatste juf die hem taal en rekenen gaf op school en we voelden ons er direct goed. Alles op natuurbasis, thee maken ze vers uit de kuidentuin, kruidkoeken vers uit de kruidtuin enz. De sfeer die er hing was zo rustgevend zalig gewoon.

Glen die nam er pannenkoeken en vond ze zo lekker en voelde zich zo 1 met de natuur dat hij ze met de hand gewoon op zat te smullen. Puur natuur dus wat zalig om hem zo te zien, was niet echt beleefd eten maar niemand zei er wat van hij at toch zo smakelijk hé.  Ik zei haar direct dank je om ons dit te tonen en te laten voelen hier komen we nog zeer vaak terug. En ja hoor dat deden we ook, al meermaals zijn we er al geweest, alleen of met mama en Kris of met mijn vriendin opnieuw.

De uitbaters doen met hun hart en ziel en ik had het op een gegeven moment mentaal heel moeilijk en ging erheen voor rust en vroeg een gesprek met de baas want ik wist van mijn vriendin dat hij heel spiritueel was. Ik zat met zoveel vragen en echt in de knoop met zoveel dat je tegen niemand kan zeggen die ook zo spiritueel denkt. De man nam zijn tijd en goh zoveel vragen dat hij kon beantwoorden waar ik al zolang mee zat.

Het heeft me rust gegeven echt waar, ik ga die wijsheid altijd proberen toe te passen nu.

* we zijn ook gaan bowlen met mijn vriendin o was dat lang geleden. Gelukkig maar dat Monique me zo goed kent. Nu was er wegomlegging en ze weet dat ik naar daar mijn GPS niet meer meeneem maar ja ze weet ook ik en wegomlegging gaat niet samen. Een poos voor ik zou vertrkken belt ze me op en verteld op een manier zodat ik het begreep hoe ik moest rijden. Ik wou het noteren maar ojee ze praatte zo snel ik kon niet volgen. Al snel had ze dit door en sprak trager zodat ik het juist kon noteren. Dankzij haar hulp raakte ik er zonder problemen. Glen die deed het super goed amaai hij gebruikte de zijbaren bijna niet meer. Ik was nog zo rustig innerlijk dat ik ook veel beter gooide dan ervoor. Mijn pols dat voelde ik snel wel weer en moet er volgende keer aan denken mijn brase aan te doen.

* we zijn ook met een andere mama en haar dochter naar bobbejaanland gegaan en onder ons ook. Zalig gewoon. Nu hebben we het even moeten stopzetten door de pup maar ik ga er al snel weer heengaan moet lukken we kochten een draagzak zo kan hij overal mee naar toe.

* het camperen was ook zalig geweest, ik heb er zelfs clowning gedaan voor een jongen die totaal op was van stress. Die jongen heeft toen voor het eerst in maanden weer gelachen en kon er weer tegen. Het was toen ons laatste maal camperen met onze maltezer Plush erbij want zoals je gaat kunnen lezen in een ander blogstukje hebben we hem plots moeten afgeven. 

Zo dat waren een deel dingen van onze vakantie.